Bezbijednost u sportu predstavlja osnovni preduslov svakog organizovanog sportskog sistema i podrazumijeva odsustvo rizika po zdravlje i život sportista, trenera i svih učesnika sportskih aktivnosti. U teoriji sportske bezbijednosti razlikuju se četiri ključna segmenta: fizička i zdravstvena bezbijednost aktera sporta, bezbijednost sportske opreme, bezbijednost sportske infrastrukture, kao i bezbijednost samog sportskog takmičenja. Svaki od ovih segmenata čini jedinstven sistem koji mora funkcionisati bez prekida i propusta, jer se u suprotnom direktno ugrožava integritet sportskog procesa.
Sportske aktivnosti se sprovode kako u javnim, tako i u privatnim sportskim objektima, pri čemu je odgovornost za bezbijednost jasno definisana. Vlasnici objekata i menadžment koji upravlja sportskim centrima dužni su da obezbijede ispravne, atestirane i sertifikovane uslove za rad, uključujući i sportsku opremu koja mora biti u skladu sa standardima nadležnih državnih institucija i proizvođača. U slučaju da objekat ne ispunjava propisane uslove, njegova upotreba mora biti obustavljena do otklanjanja svih nedostataka, jer se jedino na taj način može spriječiti ugrožavanje fizičke i zdravstvene bezbijednosti učesnika.
Ova oblast nije samo pitanje organizacije, već i jasne zakonske regulative. Obaveze su definisane Zakonom o sportu, Zakonom o zaštiti zdravlja na radu, kao i Krivičnim zakonikom Crne Gore, koji zajedno postavljaju pravni okvir za zaštitu učesnika sportskih aktivnosti. U tom kontekstu, posebno se ističe uloga nadležnih inspekcijskih organa, čiji kontrolni i nadzorni mehanizmi moraju biti stalni, efikasni i preventivni, a ne reaktivni.
Nedavni tragični događaj na Cetinju, koji je rezultirao gubitkom mladog života, dodatno upozorava na potrebu sistemske odgovornosti i dosljedne primjene propisa u svim segmentima društva, uključujući i sport. Takvi slučajevi obavezuju institucije da pojačaju nadzor, unaprijede preventivne mjere i osiguraju da bezbijednost sporta ne ostane samo deklarativni princip, već stvarno i obavezujuće pravilo u praksi.
ETOportal / mr Vojislav Marković
