Istraživanje objavljeno u časopisu Cell Metabolism ukazuje na potencijalni mehanizam koji objašnjava zašto je dijabetes rjeđi kod populacija koje žive na velikim nadmorskim visinama, gdje je parcijalni pritisak kiseonika niži nego na nivou mora. U hipoksičnim uslovima, crvena krvna zrnca (eritrociti) mijenjaju svoj metabolički profil i povećavaju unos glukoze iz krvotoka, djelujući kao svojevrsni „sunđeri za glukozu“. Ova adaptacija omogućava eritrocitima dodatni energetski kapacitet za efikasniji transport kiseonika, uz istovremeno snižavanje koncentracije glukoze u krvi kao povoljan sporedni efekat.
U eksperimentalnim modelima, miševi izloženi vazduhu sa sniženom koncentracijom kiseonika imali su značajno niže vrijednosti glukoze u krvi u poređenju sa kontrolnom grupom. Nakon unosa šećera, glukoza je iz njihovog krvotoka nestajala gotovo trenutno, što je ukazivalo na ubrzanu potrošnju i smanjen rizik od razvoja dijabetesa. Dodatne analize nijesu pokazale promjene u metabolizmu mišića, mozga ili jetre koje bi objasnile ovaj fenomen, već je utvrđeno da su eritrociti ključni „rezervoar za glukozu“, odnosno ćelijski sistem koji intenzivno preuzima i koristi glukozu iz cirkulacije. U uslovima hipoksije, ne samo da dolazi do povećane produkcije eritrocita, već svaka pojedinačna ćelija unosi više glukoze nego u normoksičnim uslovima.
Istraživači su potom razvili farmakološki agens koji imitira efekte hipoksije tako što pojačava vezivanje kiseonika za hemoglobin, ograničavajući njegovu isporuku tkivima. Primjena tog lijeka kod dijabetičnih miševa dovela je do potpunog preokreta hiperglikemije, uz efikasnost koja je nadmašila postojeće terapijske pristupe. Autori studije ističu da ovo otkriće otvara mogućnost razvoja inovativnih terapijskih strategija u liječenju dijabetesa, zasnovanih na uključivanju crvenih krvnih zrnaca kao aktivnog metaboličkog rezervoara za regulaciju glukoze u krvi.
ETOportal
