Svake godine početkom februara dio domaće političke javnosti sa posebnom pažnjom ispraća vijesti o odlasku crnogorskih funkcionera na tzv. Molitveni doručak u Washingtonu. Ovaj događaj se u saopštenjima i izjavama nerijetko predstavlja kao važna međunarodna posjeta i potvrda političkog kredibiliteta učesnika, iako njegova stvarna priroda i dometi zahtijevaju znatno trezvenije tumačenje.
Molitveni doručak nije zvanični državni ili diplomatski događaj Sjedinjenih Američkih Država. Ne organizuje ga američka vlada, niti ima institucionalni karakter u okviru američkog spoljnopolitičkog sistema. Riječ je o privatnoj manifestaciji koja se tradicionalno povezuje s neprofitnom organizacijom The Fellowship Foundation, poznatom i pod nazivom „The Family“ – vjerski inspirisanom mrežom koja decenijama okuplja političke, poslovne i društvene aktere iz različitih zemalja.
Iako događaju često prisustvuju pojedini američki kongresmeni i senatori, njihovo učešće je neformalnog karaktera i ne daje Molitvenom doručku status zvanične državne posjete. Ovaj skup ne rezultira bilateralnim sporazumima, političkim obavezama niti mjerljivim diplomatskim koristima po države učesnice. Njegova vrijednost se, prije svega, svodi na simboliku, neformalne susrete i lične kontakte, čiji su efekti ograničeni i neinstitucionalni.
Uprkos tome, u domaćem političkom diskursu Molitveni doručak se često koristi kao sredstvo lične promocije i izgradnje političkog narativa o navodnom međunarodnom uvažavanju. Javnosti se nerijetko plasira slika događaja koja ne odgovara njegovom realnom značaju, što doprinosi pogrešnoj percepciji o njegovoj političkoj težini.
U tom kontekstu, opravdano se postavlja pitanje svrhe i opravdanosti odlazaka državnih funkcionera na skup koji ima pretežno revijalni i protokolarni karakter, naročito kada se ti odlasci finansiraju iz javnih sredstava. Transparentnost i odgovornost prema građanima zahtijevaju da se ovakvi događaji predstavljaju onakvim kakvi zaista jesu – kao neformalni međunarodni skupovi bez zvanične diplomatske težine, a ne kao ključni instrumenti spoljne politike.
Crna Gora, kao mala država sa jasno definisanim spoljnopolitičkim prioritetima, mora graditi međunarodni kredibilitet kroz ozbiljnu, institucionalnu diplomatiju i konkretne rezultate, a ne kroz simbolične nastupe i protokolarne fotografije. Sve ostalo pripada sferi političkog marketinga, a ne državnog interesa.
ETOportal / V.M.
