Postoje filmske melodije koje prepoznajemo nakon samo nekoliko sekundi. A postoji i jedan zvižduk koji je postao gotovo jednako prepoznatljiv kao i film uz koji je vezan.
Riječ je o čuvenom zvižduku iz filma „Dobar, loš, zao“, remek-djela italijanskog reditelja Sergija Leonea iz 1966. godine. Muziku za film napisao je Ennio Morricone, jedan od najvećih filmskih kompozitora svih vremena, a njegova glavna tema postala je simbol ne samo ovog vesterna već i čitavog žanra.
Međutim, Morricone nije bio čovjek čiji je zvižduk ostao upisan u istoriju filma.
Zvižduk je izveo Alessandro Alessandroni, muzičar, kompozitor i multiinstrumentalista koji je sarađivao sa Morriconeom na više filmova. Alessandroni je bio poznat upravo po sposobnosti da zviždukom proizvede neobičan i upečatljiv zvuk, a sa Morriconeom je sarađivao i na drugim filmovima iz Leoneove čuvene „dolarske trilogije“.
Morricone je u muzici za „Dobar, loš, zao“ napravio nešto što je u to vrijeme bilo prilično neobično. Umjesto klasične filmske orkestracije, spojio je zvižduk, električnu i klasičnu gitaru, trube, udaraljke, vokale i druge neobične zvukove. Glavni motiv od samo nekoliko tonova trebalo je da podsjeća na zavijanje kojota.
Još zanimljivije je što se isti muzički motiv u filmu pojavljuje u različitim oblicima, povezujući tri glavna lika – Blondija, Tucoa i Sentencu. Svaki od njih dobija drugačiju zvučnu karakterizaciju.
Tako je nastala muzika koja nije bila samo pratnja slikama. Ona je postala dio samog identiteta filma.
Danas, gotovo šest decenija nakon premijere, dovoljno je čuti nekoliko tonova i zvižduk da se pred očima pojave beskrajna pustinja, Clint Eastwood sa pončom, revolveri i završni obračun trojice junaka.
Film je ostao klasik, Morriconeova muzika dio istorije kinematografije, a Alessandronijev zvižduk – jedan od onih rijetkih filmskih zvukova koje prepoznajemo čak i kada ne znamo odakle dolaze.
Ponekad je za istoriju filma potrebno mnogo riječi. A ponekad je dovoljan samo jedan zvižduk.
ETOportal
